Seni gökyüzü sanan aptal kuşlar kapatmış göğü.
Duydum ki..
Gözlerine şiir yazan şairler
Yollarına leylak döken ağaçlar varmış.
Kaldırım boylarında yankı bulmuş ayak seslerin.
Endamına kapanıp açılan gözlerin gölgesinde yürürken
Yerden bitip göğe kadar değiyormuş açan çiçeklerin kokusu..

De ki onlara
Bir gün gelirim de..

Orta yerde ateşe veririm o maviliği
Kalemi kırk defa saplarım kalbine kaldırımların.

Şair ile şiiri iki cihan mesafe  boyunda
Dilsiz bir dar ağacında sallarım ta ki..
Cümleler ölünceye dek.

Göğe isyan ederim de
Dalları yağmura hasret kalır çiçeklerin.

And olsun..
O meydanda her şeyin son gördüğü şey olursun.

De onlara..

Meydanı maktul
Beni de katil etme.

Kuşlara inandık
Kanadımız kırıldı
Koynuna düştük
Yalancı bir baharın

Bir sele kapıldık
Nasıl da harcandık
Şimdi iki ayrı
Dar ağaca bağlandık

Bak anılar el olmuş her biri bir yerde
Ölüyoruz bir köşede
Yaraları sarmadan

Bak bir yanımız yangında bir yanımız soygunda
Kendimizi kandırdık
Ölüyoruz bir köşede

Aşılmaz dağlar mı?
Geçilmez yol var mı?
Bahaneler çürüdü
Bize ölüm var mı?

Kimlere inandık
Yollara ayrıldık
Yılları ömürden
Nasıl da harcadık..