Bu sene bana futbolu sevdiren sene oldu adeta.

Beşiktaş’ın transferleri de bu sezona dair heyecan duymamı sağlıyor.

Bu sebeple hemen her maçı takip ediyor, oyuncuları ve takımların oyunlarını analiz etmeye çalışıyorum.

Dün gece İspanya-Arjantin maçını izledim.

Elbette Siyonist sevicilere karşı bütün desteğimiz İspanya’ydı.

Şükür kupayı kaldırdık.

Türkiye kupa kaldırsa bu kadar sevinirdim.

Bağırmaktan sesim kısıldı.

Maç sonrası dostlarla sohbet filan derken 2’ye doğru eve geçebildim.

Uyumam 3.30’u buldu.

Saati 8.00’e kurdum.

Birkaç defa alarmı erteler en geç 9 gibi uyanırım diyordum.

2 defa sese uyandım, telefona hiç bakmadan tuşuna bastım.

Kendimce alarmı sessize alıyordum.

Peşi sıra bir daha çalınca “Bu alarm değil” dedim.

Uykulu gözlerle baktım Kocaeli Gündem’in sahibi Hakan Süer arıyor.

Telefonu açtım.

“Uğur bir şeyler oluyor” dedi.

“Emniyetin İzmit Belediyesi’yle ilgili operasyon yaptığı iddia ediliyor. Yıllardır CHP muhabirliği yapıyorsun, bir bakar mısın” diye ekledi.

Kalktım, saate baktım 6’yı geçiyor.

İlçe başkanı Gökhan Ercan’ın gözaltına alındığı iddia ediliyordu.

Ancak sadece iddiaydı.

Bir iddiayla ilgili sabahın 6’sında telefon açmaya, avukatları yatağından kaldırmaya cesaret edemedim.

Gökhan Ercan’ın avukatına bir mesaj attım: “Uyanık mısın?”

“Evet” cevabı gelince hemen Hakan Süer’i geri aradım.

“Abi iddia doğru. Hemen kalk” dedim.

İkimiz de yataklarımızdaydık.

Uyur uyanık iddianın peşine düşmüştük.

Kalktım.

Avukatları aramaya başladım.

Olayın detaylarını öğrendim.

Fatma Kaplan Hürriyet’in de evine operasyon olduğunu anlayınca Hakan Süer’i geri aradım.

“Kandıra sapağında buluşalım, Fatma hanımın evine geçelim” dedim.

Evden çıktım.

Motosikletime atladım.

Önce İzmit Belediyesi’ne uğradım.

Polis ablukasından birkaç kare fotoğraf çektikten sonra Süer’le buluştum ve Fatma Kaplan Hürriyet’in evine geçtim.

Yani öyle birilerinin hayal ettiği gibi bizi o saatte emniyet kapının önüne dikmedi.

Sabahın erken saatlerinde pek çok kimse gibi çalan telefonların ardından haberin peşine düştük ve alana indik.

Herkes anlatıyor şimdi şöyle yaptık, böyle yaptık diye.

Sabahın 6’sında Hürriyet’in evinin önünde sadece 3 gazeteci vardı; Hakan Süer, ben ve Özgür Kocaeli’den Nazım Özgün Erbulan.

Türkiye’de gündem olan o videoları biz çektik.

Daha sonra haberin cimriliğini yapmadık.

Bunları aşalı çok oluyor.

İsteyen her meslektaşımızla görüntüleri paylaştık.

*

Hakan’la yıllardır dostluğumuz var.

Dostluğumuzdan önce ise meslektaş olarak birbirimize duyduğumuz büyük bir saygı vardı.

O iktidara yakın A Haber’in Kocaeli bölge temsilcisiydi ben muhalefete yakın Sözcü’nün.

İki ayrı uçtaydık.

Ancak her zaman alandaydık.

Artık orta yaşlarımıza geldik.

Meslekte yıllarımızı geride bıraktık.

Yönetici pozisyonlarına geçtik.

Kendi kurumlarımızı inşa ettik.

Ancak değişmeyen bir şey var, sabahın 6’sında haber için birbirimizi arayacağımızı, yataklarımızdan kaldırabileceğimizi ve haber için alanda buluşabileceğimizi biliyoruz.

Masa başından iş yapmıyoruz.

Bu kentte 30’larını geride bırakmış, 40’larına merhaba demiş ancak konu haber olduğunda yüreği hala 20’lerinde atan onlarca meslektaşımız var.

Bugün çok hareketli bir gündü hepimiz için.

İstisnasız her gazeteci haberi aldığı andan itibaren daha fazla bilgi almak ve kamuoyuna o bilgileri ulaştırmak için mücadele etti.

Hepsini tebrik etmek gerek.

Biz gazeteciler olarak taraf tutmayız.

Sadece tarihe not düşeriz.

Bugün yaşananları da Kocaeli medyası alnının akıyla tarihe not olarak düştü.

*

Fakat istemsiz bir kin vardı.

Siyasi çevreler ve maalesef meslektaşlarımız neden sabahın köründe evin önünde olduğumuzu, bizi kimin bilgilendirdiğini konuşuyor, dedikodu ediyorlardı.

Bununla birlikte gelen suçlamalara yakın söylemler de geldi…

Hakan Süer bir video çekerek durumu anlattı.

Ben de yazayım istedim.

Neden Fatma Kaplan Hürriyet’in evinin önündeydik?

Çünkü operasyonun sesini duyduk.

Bilgisini almadık.

O sesi takip ettik, sabah 6’da yataklarımızdan kalktık ve mücadele ettik.

Gazetecilik birilerinin sandığı gibi “Şuraya gidin, bekleyin, şu olacak” demesiyle yapılmıyor.

Tek bir cümleyle başlayabiliyor her şey, “İzmit Belediyesi’nde bir hareketlilik var.”

Ve sonra mesleki refleksler devreye giriyor, herkes kaynaklarını arıyor ve ne yapacağını konuşuyor.

Belediyeye operasyon yapıldığını duyduğunuzda aklınıza ilk gelen şey belediye başkanının evine gitmek oluyor.

Eğer aklınıza bu gelmiyorsa zaten gazetecilik yapmanız çok zor.

*

Ben kendi adıma bugün çokça yoruldum.

2.5 saatlik uykuyla günü tamamlıyorum.

Yarın neler olacak, bekleyip göreceğiz…

Okumak ve anlamak çok önemli iki kavram.

Maalesef haber konusunda Türk toplumu olarak ne okuyoruz ne de okuduğumuzu anlamaya çalışıyoruz…

Bunun son örneğini dün yaşadık.

Nazım (Nazım Özgün Erbulan) dün Türk İş Marmara Bölge Temsilcisi Adnan Uyar’ın basın açıklamasını haberleştirdi.

Haberin başlığı şöyle; Adnan Uyar “Petrol İş sıkıntıda, 35 bin TL alan şikayet ediyor.”

Haberin içeriğinde ise Adnan Uyar’ın şu ifadeleri yer alıyor: “Türk Metal kavga ediyor mücadele ediyor. Petrol İş de zaten kavga ediyor ne yapsın, bu aralar sıkıntıda. 35 bin TL maaş alan şikayet ediyor ya acayip bir durumdayız. Allah kolaylık versin. Sendikacıların da işi zor gerçekten.”

*

Bu habere gelen yorumları okurken bir kısım yorumcunun gazetemizi hedef aldığını gördüm.

Yine de bütün yorumları yayınladım.

Haberi okumayan, başlığı dahi anlamayan işçi dostlarımız gazetemizi yalan haber yapmakla suçluyorlardı.

Çok üstünde durmadım.

Bugün gazeteye de telefonlar gelmeye başlayınca bir düzeltme gerektiğini anladım.

*

TÜPRAŞ işçisinin 35 bin TL maaş aldığını ifade eden Adnan Uysal’dır.

Bağımsız Kocaeli Gazetesi, sendika yöneticilerinin düşüncelerini işçiler bilsin, anlasın diye bu açıklamaları haberleştirmiştir.

Gazetecinin görevi olanı iletmek, tarihe not düşmektir.

Fakat maalesef zaman zaman küfür edene değil, küfür edeni haber yapana tepki gösteriliyor.

Haberciler hedef alınıyor.

*

Biz Bağımsız Kocaeli Gazetesi olarak kurulduğumuz günden bu yana işçi dostu bir yayın politikası izledik.

Bugünden sonra da bu çizgimizden sapacak değiliz.

TÜPRAŞ işçisi mağdur, TÜPRAŞ işçisi öfkeli.

Onları çok iyi anlıyorum.

Fakat onlar da beni ve bu gazetenin yazdıklarını okumalı ve anlamalı.

Tepkilerini, öfkelerini gazetecilere değil, kendileri için bu yanlış ifadeleri kullanan sendikacılara yöneltmeli.

6 Şubat’tan beri yakınlarımız, vatandaşlarımız aranıyor.

6 Şubat’tan beri çocuklarımızın güvenliği tartışılıyor.

6 Şubat’tan beri enkaz altındayız.

**

Belki fiziksel olarak Kocaeli’deyiz ama Türkiye’nin her yerindeyiz.

Hepimiz vatandaş, hepimiz abi, abla, kardeş, anne, baba, dede, teyze vs.

Hepimiz yıkılıyoruz, hepimiz ölüyoruz, hepimiz yaralanıyoruz.

Tam topluyoruz, yeniden yıkılıyoruz.

Sonra bir anons: “ağır hasarlı binalara girmeyin.”

**

Son deprem hep beklenen, hep söylenen, hem tartışılan İstanbul depremini yeniden gündeme taşıdı.

Biz -galiba- ülke olarak bir şeyleri yaşamadan önce değil yaşadıktan sonra sarsılan bir milletiz.

Tarihte de bunun mutlaka örnekleri vardır.

Gerekli tedbirleri sonrasında alıyoruz.

Tedbir aldığımız için teşekkür bekliyoruz.

Yardım ettiğimiz için teşekkür bekliyoruz.

Yardım edemediğimiz için eleştirilince sinirleniyoruz.

Halbuki bir görev tanımımız var.

**

1999’da olan depreminin enkazında kiracılar oturtuyoruz.

‘Deprem müzesi’ olacak yerleri satıyoruz ya da kira alıyoruz.

Sonra bir yıkıntı olunca, kim yaptı, kim onay verdi diye tartışıyoruz.

Sonra?

“Sesimi duyan var mı?”

**

Eminim bütün ülke olarak kafamızı yastığımıza koyduğumuzda

Sabah uyanabilmeyi ümit ediyoruz.

Sabah uyanınca da belki de yaşadığımız için mutlu oluyoruz.

Ne kadar mutlu olunabilirse?

Sonra haberleri izlediğimizde yaşadığımız için utanıyoruz.

Ne kadar utanılabilirse.

**

99 depremi yaşamış bir kentin sakinleriyiz.

99 depremi müzesinden kalma binalarda, dairelerde oturuyoruz.

Sonra biri çıkıp diyor ki “yeterli kaynağımız yok.”

Sanki 99’dan beri Kocaeli’ye gram yatırım yapılmamış gibi.

**

Olası bir depremde ölebiliriz, ölmeyebiliriz, yaralanabiliriz, yaralanmayabiliriz.

Olasılık ayrı bir bilim.

Ama bile bile ölmeyi beklemek de benim canımı çok sıkıyor.

Her şeyin mevzuatı, tüzüğü, yaptırımları, cezası belli.

Belki de kendimizin bir şeyleri bütün yaşamımızı kurduğu binalardan düzeltmeye başlaması gerekiyor.

Belki de ilk adımı biz atıp yetkilileri davet etmemiz gerekiyor.

“Bkz: Her şeyi devletten beklemek diyeceğim” ama Ekşi Sözlük kapalı, yani “böyle bir başlık yok.”

İş Bankası ile Kuşadası Belediyesi arasında yapılan görüşmede 24 bin 800 TL promosyonun tek seferde ödenmesine karar verildi.

1135 çalışan için yapılan sözleşmenin süreci 3 yıl olarak belirlendi.

Bunu unutmayalım.

**

İzmit Belediyesi 1.893 personel için ilk olarak geçtiğimiz Aralık ayında bankalarla oturdu.

En yüksek teklif 14 bin 200 TL olarak verildi.

Komisyon, teklifin ‘çok düşük’ olduğunu belirterek iptal kararı aldı.

Daha sonra yetkililer bankalar ile görüşme yaptı.

Bankalar özetle ‘yıl sonu, paramız yok’ dedi.

Belediye işçileri ise yeni yılda, yeni toplantıda daha yüksek teklif gelir umuduyla umutlandı.

Ancak hiç öyle olmadı.

**

Bugün belediyede gerçekleşen promosyon toplantısını takip ettim.

Herkeste 14 bin TL’den teklifler başlar umudu varken Halk Bankası 8 bin 500 TL teklif verebildi. İş Bankası ise 12 bin TL teklifle başladı.

Bu arada ‘ayıp olmasın’ diye geldiğini söyleyen banka da vardı.

Bankaların tekliflerini gayriciddi buldum.

Herkes ilk tekliflerin ardından süreci anladı.

9 tur sürdü, 9’uncu turda İş Bankası çekildi.

9 tur boyunca 100’er TL teklif artırıldı; son 13 bin 500 TL teklif verilebildi.

**

Herkes gerildi.

İzmit Belediye Başkan Yardımcısı Seyhan Özcan aylık 30 milyon TL maaş döngüsünden bahsetti.

Bir şey değişmedi.

‘Bizi hayal kırıklığına uğratacaksınız’ dedi.

Bir şey değişmedi.

Beklentinin çok yüksek olduğu söylendi.

Yine bir şey değişmedi.

**

1.893 personele ya ‘yeni yıl’ diyerek umut vermeyecektiniz ya da gelip teklif vermeyecektiniz.

Kuşadası’nda 24 bin 800,  İzmit’te öncekinden daha düşük teklif.

İşçiyle dalga mı geçiyorsunuz?

Belediye ile dalga mı geçiyorsunuz?

Bu süreç işçinin, hakkıyla bir an önce sonlandırılmalı.

***

İzmit Belediyesi’nde görüntü için izin alınacakmış!

İzmit Belediyesi’nde bugün beklemediğimiz bir müdahale yaşadık.

Promosyon toplantısı sona erdi; kimse ‘basına kapalı’ ya da ‘komisyon toplantısı devam edecek’ demedi.

Kim olduğunu bilmediğim biri promosyon tekliflerine tepki gösterdi, zaten programı takip eden çok az kişi ile biz de tepkisini çekmeye başladık.

Birisi oradan ‘izin almadan çekim yapamazsınız’, ‘izin alacaksınız’ gibi sözlü müdahale etti.

Videoyu kapattıktan sonra basına kapatılmadığını söyledim.

Cevap da vermedi.

‘İzin alacaksınız’ dedi sadece.

Sonra kim olduğunu araştırdım.

İzmit Belediyesi İnsan Kaynakları ve Eğitim Müdürü Sevtap Cengiz olduğunu öğrendim.

**

Toplantı sonrası komisyon toplantısının basına kapalı olacağını bilebilecek deneyimdeyim.

Ancak ortada bir toplantı yoktu; herkes dağılırken meydana gelen bir 50 saniyelik kısım bu.

Biz sadece işçi olduğunu düşündüğümüz birisinin tepkisini çekmek istedik.

Daha sonra onun da sendika yöneticisi olduğunu öğrendik.

Neyse bugün de basına müdahalesiz günü kapatmamış olduk.

Valilik yetkilileri yüzde 90 katılım olduğunu söyledi.

Emniyetten muhtar dernekleri başkanlarına kadar herkes oradaydı.

Hem Kocaeli’de suçun önlenmesi, hem kadına şiddet hem de göç ile ilgili birçok bilgi paylaşıldı; sunum yapıldı.

Vali Seddar Yavuz’un konuşmasının ardından -bence- asıl haber değeri taşıyan soru-cevap kısmı basına kapatıldı.

Vali Seddar Yavuz’un göreve geldiği günden bu yana yaptığı bir şey değildi bu ‘basına kapatmak.’

Ancak merkez ilçe olunca sanırım sorun da çok oluyor, konuşulan da.

Basına kapatılması gerekçesi söylenmedi.

**

Soru-cevap kısmına geçildiğinde Vali Yavuz katılımcılara şu soruyu yöneltti: “İzmit Belediyesi’nden kim var?”

İzmit Belediyesi Başkan Yardımcısı Dilek Yalçın, Vali Yavuz’a kendini tanıttı; vali de teşekkür etti.

Sonra çıkarıldık.

Dışarıda muhabir arkadaşlarımla birlikte haberi toparlarken içeriden yüksek sesler geldi ancak kapılar kapalı, ses ise anlaşılmazdı.

Belki birileri överek İzmit’i anlattı belki eleştirerek, bilmiyorum.

**

Toplantıdan çıkmış eve giderken düşünmeye başladım.

Merkez ilçe için toplantı yapılıyor, ‘devletin gözü’ dedikleri muhtarlar geliyor, ‘devletin temsilcisi’ denilen vali geliyor. Mahalle karakol amirleri bile geliyor.

Her problemin konuşulacağı, daha önce sorun çıkaran her şeyin belki de muhtarların desteğiyle çözüme kavuşturulacağı bir ortamda

İzmit Belediye Başkanı Fatma Kaplan Hürriyet diğer ilçe belediye başkanlarının muhtarlar toplantısında olduğu gibi bence toplantıda olmalıydı.

Muhtemelen toplantıda Halkevi binasının akıbeti, barlar sokağındaki güvenlik zafiyeti, Cedit Kentsel Dönüşümü, Cumhuriyet Bulvarı, Fethiye Caddesi, siyasete kurban gitmiş projeler yani İzmit’te çok konuşulan konular gündeme gelmiştir.

**

Özellikle bunun altını çizmek istiyorum; yanlış anlaşılma olmasın

İzmit Belediye Başkan Yardımcısı Dilek Yalçın’ın orada ne işi var, yetersiz vs. gibi cümleler kurmuyorum.

Dilek Hanım tanıdığım kadarıyla siyasetten çok sorunların çözümüyle uğraşan, problemleri gidermeye yönelik bir insan.

Bu yüzden bence o toplantıda olabilecek en nitelikli insanlardan biri.

Sadece sorguladığım kısım şu:

İzmit Belediye Başkanı Fatma Kaplan Hürriyet olsa, kentte tartışılan birçok şeyi vali ile yüz yüze konuşsa, belki muhtarların desteğiyle konular farklı şekillense iyi olmaz mıydı?

Vali Yavuz’un belki de yanlış bildiklerini Hürriyet, Hürriyet’in yanlış bildiklerini belki de Vali Yavuz aktarsa kent için olumlu bir süreç olmaz mıydı?

Mesela Türkiye Belediye Başkanları Birliği Kocaeli Temsilciliği açılışına en eskisinden en yenisine bütün başkanlar çağrılırken tek kadın başkan olan Fatma Başkan’ın çağrılmamasını Fatma Başkan orada anlatabilirdi.

Bunların hepsi tabi ki ihtimal dahilinde.

**

Fatma Başkan o sırada kent için önemli bir toplantı, etkinlikte de olabilir.

Öğlen yapılan bir toplantıya katılmama gerekçesi illaki vardır.

Ama katılsaydı kent için daha olumlu olabilirdi diye düşünüyorum.

ÇORUM’DA TOPRAĞA VERİLECEK

Tedavi gördüğü hastanede durumu ağırlaşan Erbulan önceki gün yaşamını yitirdi. 4 çocuk 10 torun sahibi Nazım Erbulan’ın cenazesi memleketi olan Çorum’da Çarşamba günü toprağa verilecek.