kumarbazım
kendimi sürmüştüm masaya
cebim boştu
yerim yoktu yurdum yoktu

sabah ilaçlarımı basmış
ruh deşenlerim bana
tutturup kıvamımı
dönüyorum mezarımda

şerefine kadehim
anlamsıza, saçmaya
allahın delisiyim,
kendimi bağrıma basmaya

zaten ben artık üzülmüyorum dünyaya
son gördüğümde onu can çekişiyordu
galiba
hepsi buymuş, hepsi buymuş meğer

bir ucumdan hayal
bir ucumdan hakikat
koştum aklımdan dışarıya
kibirimden taşmaya,

bir yüz karasıyım
kuşkuyla, kinle  dolmuş
çöplerimi karıştırmış
kendi derisinden çıkmış

mutluluk,
mutluluk umudundaysa
plaseboda, ilaçlarda
hafızasızlıktaysa

zaten   ben artık üzülmüyorum dünyaya
son gördüğümde onu can çekişiyordu
galiba
hepsi buymuş, hepsi buymuş meğer

ilahlara  sığınmıştım.
beni terslemişlerdi.
bir hayale boşalmıştım
yağlayan kilidimi.

bir daha dönmem evime
herkes şehri terketmiş
kuyrukta bekliyor kalanlar.
Mengeneyle sıkışmış

adımı unuttum çoktan
irinim aktı benden yere
artık tapmıyorum
kendimden başka hiç bir şeye

zaten  ben artık üzülmüyorum dünyaya
son gördüğümde onu can çekişiyordu
galiba
hepsi buymuş, hepsi buymuş meğer
hepsi buymuş, hepsi buymuş meğer
hepsi buymuş, hepsi buymuş meğer
hepsi buymuş, hepsi buymuş meğer
hepsi buymuş…