Sırtını kimseye dayamayan gazete...
16 ARALIK 2019’DAN BERİ

İnsan gibi, insanca

Binlerce yıldır dünya gezegeni üzerinde yaşıyoruz. Daha doğrusu, yaşıyoruz demek ne kadar doğru, tartışılır. Çünkü insan ırkı olarak bu gezegeni paylaşmak yerine sahiplenmeyi, korumak yerine tüketmeyi, üretmek yerine hoyratça harcamayı, birlikte yaşamak yerine birbirimizle mücadele etmeyi tercih ettik.

Doğanın bize sunduklarını sınırsız bir kaynak, dünyanın taşıma kapasitesini sonsuz, zamanımızı ise hiç bitmeyecekmiş gibi gördük. Ormanları kestik, denizleri kirlettik, toprağı zehirledik, havayı solunamaz hâle getirdik. Daha fazlasına sahip olabilmek için daha fazlasını tükettik. İhtiyacımız olmayan şeyleri satın aldık, kullanabileceğimiz şeyleri çöpe attık, bir gün mutlaka lazım olacak kaynakları bugünden bitirdik.

Üstelik bütün bunları yaparken kendimize medeniyet dedik!

Teknolojide çağ atladık, uzaya araç gönderdik, yapay zekâ geliştirdik, dünyanın öbür ucuyla saniyeler içinde iletişim kurduk. Ancak aynı dünyada yaşayan insanların açlığını, yoksulluğunu, savaşlarını ve eşitsizliklerini ortadan kaldırmayı başaramadık. Bir yandan Mars'ta yaşam ararken, üzerinde yaşadığımız gezegendeki yaşamı her geçen gün biraz daha zorlaştırdık.

Şimdi iklim değişikliği, küresel ısınma, biyolojik çeşitlilik kaybı, su kıtlığı, hava kirliliği, savaşlar, ekonomik eşitsizlikler ve kontrolsüz tüketim gibi sorunlarla karşı karşıyayız. Bunların hiçbiri bir gecede ortaya çıkmadı. Yıllardır biriktirdiğimiz sorunların faturası, bugün ve yarın yaşayan bütün canlılara kesiliyor.

Peki, hâlâ ne yapıyoruz?

Daha çok tüketiyor, daha çok kirletiyor, daha çok beton döküyor, daha çok orman kaybediyor, daha çok birbirimizi kırıyoruz. Gelecek nesillere nasıl bir dünya bırakacağımızı düşünmek yerine, bugünün konforundan vazgeçmemek için türlü bahaneler üretiyoruz.

Belki de en büyük yanılgımız, insanın doğanın efendisi olduğunu sanması. Oysa insan, doğanın yalnızca bir parçası. Doğa olmadan insanın, su olmadan yaşamın, temiz hava olmadan geleceğin hiçbir anlamı yok.

Bir gün dünyanın bize ihtiyacı olmadığını, asıl bizim dünyaya ihtiyacımız olduğunu anlayacağız. Belki de o gün, anlamak için çok geç olacak.

İşte bu yüzden, biraz ironik ama bir o kadar da gerçek bir cümleyle seslenmek istiyorum:

İnsan gibi, insanca yaşayacağımız son yılların, belki de ayların keyfini çıkartın!

Çünkü mesele yalnızca dünyanın fiziksel olarak varlığını sürdürmesi değil. Mesele, üzerinde insan gibi yaşayabileceğimiz bir dünyanın varlığını koruyabilmek.

Birbirimize güvenebildiğimiz, çocuklarımızın geleceğinden endişe etmediğimiz, temiz hava soluyabildiğimiz, suyumuza ulaşabildiğimiz, ağaçların gölgesinde oturabildiğimiz, sokaklarında korkmadan yürüyebildiğimiz, savaşların değil barışın konuşulduğu bir dünyadan söz ediyorum.

Belki de artık daha fazla büyümeye, daha fazla kazanmaya, daha fazla tüketmeye değil; biraz durmaya, düşünmeye, paylaşmaya ve korumaya ihtiyacımız var.

Bireysel olarak yapabileceklerimiz küçük görünebilir. Ancak tüketim alışkanlıklarımızı değiştirmek, israf etmemek, doğayı korumak, yaşadığımız kente sahip çıkmak, tarihimize ve kültürel değerlerimize saygı göstermek, birbirimize karşı daha anlayışlı olmak hiç de küçümsenecek adımlar değil.

Unutmayalım; dünya bizden önce de vardı, bizden sonra da var olacak. Asıl soru, bizden sonra nasıl bir dünya kalacağı.

Belki de insanlık olarak kendimize sormamız gereken en önemli soru şu:

Dünyayı gelecek nesillere bırakabilecek miyiz, yoksa gelecek nesillere yaşayabilecekleri bir dünya bırakabilecek miyiz?

Ve son bir hatırlatma: Dünyanın sonu gelmeyebilir. Ama insanın, insanca yaşayabileceği bir dünyanın sonunu getirmesi mümkün.

Henüz vakit varken, insan olmanın ve insanca yaşamanın değerini yeniden hatırlayalım.

Siz ne düşünüyorsunuz?

İlk yorum sizden

Bu habere sizin de bir sözünüz var. Görüşünüzü paylaşın, konuşmaya katılın.

Üyelik gerekmez. Farklı görüşlere saygılı, konuya dair yorumlarınızı bekliyoruz.

okumuş ve kabul etmiş sayılırsınız.