Yeni Parti Kocaeli İl Kongresi tamamlandı. Erdem Arcan tek aday olarak seçime girdi. 10 bin üye sandığa gidip oy kullandı. Önce bunun kıymetini teslim etmek gerekiyor. Ortada iki adayın kıran kırana yarıştığı bir seçim yok. Sonucu değiştirmek için sandığa koşan ekipler yok. Buna rağmen 10 bin insan geliyor, oyunu kullanıyor. Partisine sahip çıkıyor. Muhalefete ihtiyaç duyduğunu, bu iktidarın değişmesini istediğini gösteriyor. Böyle bir katılımın üzerine çok şey inşa edebilirsiniz. Ancak bizim muhalefet, kendisine verilen bu kıymeti bir türlü değerlendiremiyor. * Üyelerle seçim yapılmasını önemsiyorum. Daha önce de yazdım. Delege hesaplarıyla, mahalle mahalle kurulan ekiplerle yapılan seçimlerden farklı bir yöntem bu. Ancak bütün üyelerin önüne sandık koyunca parti içi demokrasi meselesi çözülmüş olmuyor. O üyenin konuşabilmesi de gerekiyor. Kongrede söz alması, yöneticisine soru sorması, yanlış gördüğünü anlatması gerekiyor. Yeni Parti’nin kongre yönteminde bu taraf eksik. Konuşmalar adaylarla sınırlı tutuluyor. Üyeler dinliyor. Sonra gidip oy kullanıyor. İyi de kongre dediğiniz yer fikirlerin tartışılacağı yer değil mi? Partinin Kocaeli’de ne yaptığı, neyi yapamadığı, belediyelerin nasıl yönetildiği, milletvekillerinin ne kadar çalıştığı nerede konuşulacak? Üye bunları kendi kongresinde anlatamayacaksa nerede anlatacak? Sandığa çağırdığınız insana kürsüyü de açmanız gerekiyor. Yoksa üyeyi sadece oy vereceği zaman hatırlamış oluyorsunuz. * Bir de kongrenin görüntüsü var. Yeni Parti’nin Kocaeli’de üç belediyesi bulunuyor. Buna rağmen il kongresi Büyükşehir’in Kongre Merkezi’nde, küçücük bir salonda, plastik sandalyelerin üzerinde yapılıyor. İlk günün fotoğraflarına dikkatlice bakın. Protokol üyeleri eciş bücüş kalmış. CHP’nin eskilerinden kimi arasanız orada. Tanıdık yüzler. Tanıdık ekipler. Tanıdık oturma düzenleri… Gençler nerede? Partiyi iktidara taşıyacak o heyecan nerede? Yeni bir siyasi başlangıcın havası fotoğraflara neden yansımıyor? Kimseden milyonlar harcayıp şatafatlı bir kongre yapmasını beklemiyorum. Ancak üç belediyesi bulunan bir partinin, üyelerine ve kendi iddiasına yakışan bir kongre düzenleyebilmesini bekliyorum. Bunun için büyük paralar gerekmiyor. Biraz hazırlık, biraz özen, biraz da o işe inanmak gerekiyor. 10 bin üyenin gösterdiği iradeyi görünür hale getirmek bile başlı başına bir siyasi çalışma. Onu da yapamıyoruz. * İkinci aday Atasoy Bilgin’in son anda adaylıktan çekilmesi de ayrı bir mesele. Bu çekilmenin arka planı açıklığa kavuşmuş değil. Bir aday çıkıyor. Çalışma yapıyor. Sonra son anda çekiliyor. Üyeler bu sürecin neresinde? Kendilerinden oy istenirken önemli olan insanlar, adaylığın sona erdiği noktada neden olup biteni açıkça öğrenemiyor? Üyelerle seçim yapıyorsanız, üyeye karşı sorumluluğunuz da artar. Sadece sandık sonucunu açıklamak yetmez. O sandığa hangi şartlarda gidildiğini de anlatmanız gerekir. * Ben Kocaeli kongresinde iktidara yürüyen bir parti göremedim. Ana muhalefet kalmaya aday bir parti gördüm. Tabanın isteksizliğinden söz etmiyorum. Taban hazır. Taban iktidar istiyor. Tek adaylı seçimde 10 bin kişinin sandığa gitmesi de bunun göstergelerinden biri. Ancak örgütlerde aynı çalışma azmini, aynı iştahı göremiyorum. Üyenin heyecanı yönetime çıkana kadar kayboluyor sanki. Aşağıda insanlar ülkenin değişmesini istiyor. Yukarıda ise kimin yönetim kuruluna gireceği, kimin hangi ekiple hareket edeceği, bir sonraki seçimde kimin aday olacağı konuşulacak. Kongrede iktidar iddiasını ortaya koyamayan bir örgütün, seçim zamanı vatandaşı nasıl ikna edeceğini merak ediyorum. Kendi üyesinin heyecanını büyütemeyenler, henüz kendilerine oy vermeyen insanları nasıl yanlarına çekecek? * Bugünden sonra ne olacağını kestirmek için çok büyük siyasi analizlere gerek yok. CHP’nin dününe bakmak yeterli. Bu anlayış değişmezse yine koltuk savaşları izleyeceğiz. Yine ekip mücadeleleri. Milletvekilleri milletvekili kalmak için çalışacak. Belediye başkanları kendi koltuklarını korumak için. İl ve ilçe yöneticileri bir sonraki listede yer bulmak için birbirlerine karşı hamle yapacak. Sonra bütün bunlara parti çalışması diyeceğiz. Olan yine gece gündüz partisi için koşturan garibanlara olacak. Afişi onlar asacak. Kapıyı onlar çalacak. Sandığı onlar bekleyecek. Birilerinin koltuğu korunsun diye değil, memleket değişsin diye çalışacaklar. Ancak her kongrenin sonunda karşılarında aynı hesapları bulacaklar. *Yeni Parti’nin üyeleri iktidara hazır. Yöneticilerin de artık koltuklarından biraz olsun başlarını kaldırması gerekiyor.*
Taban iktidara hazır, yöneticiler koltuklarına!

Siz ne düşünüyorsunuz?
İlk yorum sizdenBu habere sizin de bir sözünüz var. Görüşünüzü paylaşın, konuşmaya katılın.