İhtiraslar, kavgalar, siyasi çekişmeler insanoğlunun tarihiyle bir. Fakat ne bu kavgalar, ne yolsuzluklar, ne birilerine sağlanan rantlar kalmıyor yarına. Bugünün tartışmaları yarına boş düşüyor. Biz gazeteciler olarak tarihe not düşüyoruz da ne oluyor sanki? Son 5 yılda mesela Kocaeli’de yaşanan yolsuzlukları, kişilere sağlanan rantları, siyasi manevraları kimler hatırlıyor? Bugün yazılanlar yarın kalbiniz kadar temiz birer sayfadan ibaret oluyor. En basiti aklıma gelen, Kocaeli Büyükşehir Belediyesi’nin eski başkanı İbrahim Karaosmanoğlu’nun “Kocaeli’yi bir deniz uçağı üssü yapmak” vaadiyle belediye parasıyla Maldivler’e düzenlediği sözde teknik gezi hangimizin hafızasında hala? Karaosmanoğlu’yla ilgili o dönem yazılanları kim hatırlıyor? Bu ülkede yapılanlar maalesef yapanın yanına kar kalıyor. Adalet ve hukuk var mı bilmiyorum. Kendi adıma bu ülkede adalete ve hukuka dair inancımın tükendiğini söyleyebilirim. * Gazeteciler olanı biteni yazıyor. Yanlışları anlatıyor. Sonuç? Olan gazetecilere oluyor. Peşi sıra yargılanıyorlar. Cezaevlerine atılıyorlar. Türkiye’den kaçmak zorunda kalıyorlar. Aslında bu mesleği yapmayı artık hiç istemiyorum. Ancak benim yeteneğim bu meslek. Nefes alıp vermek kadar olağan ve kolay benim için bir haber metnini yazmak. Haberi araştıracağım yeri, nereye bakacağımı, hangi kaynakları kullanacağımı bir refleks gibi biliyorum. Adeta kendiliğinden gelişiyor hepsi. Bu sebeple gazeteciliği bırakmıyorum. İstiyorum, özlüyorum… Fakat bir yandan da lanet ediyorum. Hiçbir güvencemiz yok. Neredeyse asgari ücretle çalışan meslektaşlarım, açlık sınırında kamu görevi yapmaya çalışıyor. Sürekli tehdit altındayız. Hem fiziki hem psikolojik çok yoğun bir baskı var üzerimizde. Sanılmasın ki sadece iktidar cephesinden geliyor bu baskı. Bilhassa muhalefet de, kendisiyle ilgili en ufak bir eleştiriye tahammül edemiyor. Ortalığı ayağa kaldırıyor. * Konumuz bunlar değil elbette. Sadece çok sıkıldım. Dert yanmak istedim. Geçtiğimiz hafta Madrid’te heykeltıraş Camillo Torreggiani'nin 1855 yılında yekpare mermerden yaptığı “Duvaklı İsabel II” heykelini izlerken uzun uzun düşündüm. Toreggiani 150 sonrasında bile hayret uyandırıyor. Biz ne yaparsak yapalım yarına kalmıyor. Tükeniyor. Günlük çerez misali bir üretim halindeyiz Türkiye’de. Bugün yazdığınızın yarına adı yok. Bu sebeple bir konu benim için önemliyse tekraren yazıyorum, anlatıyorum. Unutulsun istemiyorum. * Sevgili dostlar, ülke yangın yeri iken, hemen her gün ayrı bir gündem, ayrı bir hukuksuz uygulama baş gösterirken bendenizin yaşadıkları aslında çok ehemmiyetsiz şeyler. Bugüne kadar defalarca ifade vermeye davet edildim. Gözaltına alındım. Yargılandım. Neredeyse hiçbirinde sesimi çıkarmadım. Ben gazeteciyim, haber yaparım. Birileri rahatsız olur, şikayet eder. Savcılık şikayeti makul görürse soruşturma başlatır. Sonucunda yargılamaya geçilir. Bunlar hukuk devletinde çok doğal süreçler. Ancak artık bu süreçler maalesef kabak tadı vermeye başladı. Benim bugün yaşadıklarımı anlatmamın sebebi sadece şudur; bugün bu cüretle hareket edenler yarın el artırır. Bugün bu hukuksuzlukları görmezden gelirsek yarın sırtımıza binerler. * Efendim malum, 25 Ocak’ta gece saat 01.00’de bir polis memuru bendenizi arayarak karakola ifadeye davet etti. Aramızdaki geçen konuşma aşağı yukarı şöyleydi:
- İyi akşamlar ben Gölcük Polis Merkezi’nden bilmem kim.
- Uğur Enç ile mi görüşüyorum?
- Bir şikayetle ilgili ifade vermeniz gerekiyor.
- Sizinle ilgili şikayetçi olmuşlar. Karakola gelmeniz gerekiyor.
- Hayır, yarın gelebilirsiniz.
- Biz çalışıyoruz çünkü.
- İfade vermeye ne zaman gelebilirsiniz?
- Hayır, talimatla olmaz. Kimlik tespiti lazım.
- Hayır, buraya gelmeniz gerekiyor.
- Peki tamam.

Siz ne düşünüyorsunuz?
İlk yorum sizdenBu habere sizin de bir sözünüz var. Görüşünüzü paylaşın, konuşmaya katılın.