“Elazığ’da meydana gelen 6.8 şiddetindeki deprem onlarca binayla birlikte yüreklerimizi de yıktı” gibi bir cümleyle başlayıp bol ağdalı tümcelerle ortak acımızı dile getirebilirim. Ancak bu benim adıma bir rol çalma, bir reklam çabası olur. Ben bunu yapmayacağım. Elazığ’da deprem oldu. 73 bina yerle bir oldu. 41 vatandaşımız hayatını kaybetti. 1.607 kişi yaralandı. 1.523 yaralı taburcu edildi. 84 yaralının tedavisi sürüyor. * Tablo çok acı. Türkiye’nin dört bir yanından binlerce yurttaş yardım için kolları sıvadı. Yardımlar belediyeler vasıtasıyla toplandı. Pek çok ilde sessiz sedasız yapıldı bu işler. Kocaeli’de ise yer yerinden oynadı. Yardım toplayanlar ve yardım için harekete geçenler bu işi şova dönüştürdü. 2 fotoğrafa çok içim acıdı. İnsanlığımızı sorguladım. Birincisi İzmit Belediyesi’nin yardım kampanyası dolayısıyla sosyal medyada önüme düşen bir toplu fotoğraf. “Yardımları topladık” pozu verilmiş. Fotoğrafta onlarca kişi bir araya dizilmiş. Fotoğraf gündüz çekilmiş. Yetmemiş. Akşam yine bir araya toplanmışlar. Benzer bir poz daha vermişler. Sosyal medya hesaplarından paylaşıp duruyorlar. Reklam yapıyorlar. Doğru değil. İkincisi ise Gölcük Belediye Başkanı Ali Yıldırım Sezer’in uçakta verdiği bir poz. Adeta sırıtıyor. Elazığ’a yardıma gidiyor.
Bu fotoğrafları nasıl verebildiler merak ediyorum. Herkes gibi ben ve ailem de yardım yaptık. Hiçbirimizin böyle fotoğrafları yok. Olamaz, olmamalı da. Onlarca yurttaş hayatını kaybetmişken, yüzlerce yurttaş evsiz kalmışken ben gülümseyemem. Ben onlara yaptığım yardımın reklamını yapamam. Köşe yazımda dahi ağdalı cümleler kurup kendime paye çıkarma peşine düşemem. İnsanlar nasıl bu kadar pervasız olabiliyor, nasıl bu kadar rahat olabiliyor merak ediyorum…
Bu fotoğrafları nasıl verebildiler merak ediyorum. Herkes gibi ben ve ailem de yardım yaptık. Hiçbirimizin böyle fotoğrafları yok. Olamaz, olmamalı da. Onlarca yurttaş hayatını kaybetmişken, yüzlerce yurttaş evsiz kalmışken ben gülümseyemem. Ben onlara yaptığım yardımın reklamını yapamam. Köşe yazımda dahi ağdalı cümleler kurup kendime paye çıkarma peşine düşemem. İnsanlar nasıl bu kadar pervasız olabiliyor, nasıl bu kadar rahat olabiliyor merak ediyorum… 
Siz ne düşünüyorsunuz?
İlk yorum sizdenBu habere sizin de bir sözünüz var. Görüşünüzü paylaşın, konuşmaya katılın.